İtalya’nın Etiyopya’yı işgali (1935–1936), II. Dünya Savaşı’na giden süreçte uluslararası caydırıcılığın ne kadar zayıfladığını gösteren kritik bir işarettir. Bu olay, saldırgan hamlelerin sınırlı maliyetle gerçekleşebileceği algısını güçlendirdi.
Milletler Cemiyeti’nin tepkisi, yaptırımların kapsamı ve etkinliği açısından yetersiz kaldı. Bu durum, kolektif güvenlik fikrinin pratikte ne kadar kırılgan olduğunu ortaya koydu. Sonuç olarak, uluslararası düzenin “kural koyma” kapasitesi kadar “kural uygulatma” kapasitesinin de önemli olduğu görüldü.
İşgâl, İtalya’nın dış politikasında daha saldırgan bir çizgiyi normalleştirirken, diğer revizyonist aktörlerin de risk iştahını artırdı. Çünkü eğer ciddi bir bedel ödenmiyorsa, benzer hamleler daha kolay “denenebilir” hale gelir.
Bu olay aynı zamanda ittifak dengelerini de etkiledi: Avrupa diplomasisinde güven erozyonu yaşandı, bloklaşma ivmelendi. Bu yönüyle Etiyopya, 1930’ların “krizler birikimi” haritasında önemli bir dönemeçtir.
Özetle: Etiyopya işgali, uluslararası caydırıcılığın zayıflığını açığa çıkaran ve savaşa giden yolu hızlandıran bir eşiktir.
Detaylı anlatım: II. Dünya Savaşı’nın Tarihi: Nasıl Başladı ve Sonuçlandı?