II. Dünya Savaşı’nda mermiler kadar kelimeler ve resimler de savaştı. Propaganda, kitleleri seferber etmek, düşmandan nefret ettirmek ve morali yüksek tutmak için kullanılan stratejik bir silahtı. ABD’de ‘I Want YOU’ diyen Sam Amca, İngiltere’de ‘Keep Calm and Carry On’, Almanya’da ise Aryan ırkı yücelten posterler sokakları kapladı.
Her ülkenin propaganda dili farklıydı. Amerikan posterleri (Norman Rockwell’in ‘Dört Özgürlük’ serisi gibi) savaşı demokrasi ve yaşam tarzını koruma mücadelesi olarak resmetti. Sovyet posterleri (‘Anavatan Çağırıyor!’), intikam ve öfke doluydu; Nazi askeri genellikle insan dışı bir canavar olarak çizilirdi. Alman propagandası (Goebbels yönetiminde) ise Bolşevizm korkusu ve antisemitizm üzerine kuruluydu.
Sinema da cepheye sürüldü. Hollywood yönetmenleri (Frank Capra gibi) ‘Neden Savaşıyoruz?’ serisini çekti. Walt Disney ve Warner Bros, Donald Duck ve Bugs Bunny’i Nazi üniformasıyla dalga geçerken gösteren çizgi filmler üretti. Charlie Chaplin’in ‘Büyük Diktatör’ü, Hitler’i mizahla vuran en güçlü silahtı.
Propaganda sadece ‘yalan söylemek’ değildi; gerçeği belirli bir çerçeveye oturtmaktı. ‘Loose Lips Sink Ships’ (Gevşek Dudaklar Gemi Batırır) gibi kampanyalar, sivil halkı istihbarat savaşının bir parçası yaptı. Savaş bittiğinde, zihinlerdeki bu imgeler (iyi biz, kötü onlar) Soğuk Savaş’ın zihinsel altyapısını oluşturdu.
Detaylı anlatım: II. Dünya Savaşı’nın Tarihi: Nasıl Başladı ve Sonuçlandı?