Japon İmparatorluğu’nun Burma cephesindeki lojistik hattını beslemek için Tayland ile Burma arasında 415 kilometrelik bir demiryoluna ihtiyacı vardı. Mühendisler bunun 5 yılda yapılabileceğini söyledi, Japon ordusu ‘1 yılda bitecek’ dedi. Bedelini ise savaş esirleri (POW) ve Asyalı köle işçiler (Rōmusha) ödedi.
60.000 Müttefik esiri (İngiliz, Avustralyalı, Hollandalı, Amerikalı) ve 200.000 Asyalı işçi, balta girmemiş ormanlarda, ilkel aletlerle çalıştırıldı. Yetersiz beslenme, kolera, sıtma ve Japon gardiyanların vahşeti günlük hayattı. ‘Kwai Köprüsü’ filmiyle meşhur olan hat, aslında bir mezarlıktı: Her travers (ray altı kütüğü) için bir insanın öldüğü söylenirdi.
İnşaat sırasında yaklaşık 12.000 savaş esiri ve 90.000 Asyalı işçi hayatını kaybetti. ‘Hellfire Pass’ (Cehennem Ateşi Geçidi) gibi noktalarda, kayaları elle ve dinamitle oyarken günde 18 saat çalıştırıldılar. Hastalar bile sedyeyle taş taşıtıldı.
Demiryolu Ekim 1943’te bitti ama savaşın kaderini değiştirmedi. Müttefik bombardımanları köprüleri sürekli yıktı. Bugün o hat, insan dayanıklılığının ve savaş suçlarının sessiz bir anıtı olarak ormanın içinde yatıyor.
Detaylı anlatım: II. Dünya Savaşı’nın Tarihi: Nasıl Başladı ve Sonuçlandı?