1192’de Minamoto no Yoritomo, imparatordan ‘Seii Taishogun’ (Barbarları Dize Getiren Büyük General) unvanını alarak Kamakura Şogunluğu’nu kurdu. Bu, Japonya’da 700 yıl sürecek askeri yönetimin başlangıcıydı. İmparator Kyoto’da kutsal bir sembol olarak kaldı ama gerçek güç Kamakura’daki Şogun’daydı.
Kamakura dönemi, Japon feodalizminin (Avrupa’dakine benzer ama farklı) oturduğu zamandır. Şogun, sadık savaşçılarına (Gokenin) toprak verir, karşılığında askerlik hizmeti alırdı. Bu sistem, samuray sınıfını toplumun en üstüne taşıdı. ‘Bushido’nun (Savaşçının Yolu) kökleri, bu dönemin sadakat ve kanaatkarlık ahlakında yatar.
Bu dönemde Budizm de halka indi. Karmaşık ritüeller yerine, sadece ‘Amida Buda’nın adını zikrederek (Nembutsu) cennete gidilebileceğini savunan ‘Arı Ülke Budizmi’ (Pure Land) ve meditasyona dayalı ‘Zen Budizmi’ yayıldı. Özellikle Zen, disiplin ve sadeliğiyle samurayların favori mezhebi oldu.
Kamakura sanatı, Heian’ın narinliğinin aksine gerçekçi ve erkeksidir. Unkei’nin yaptığı kaslı ve öfkeli tapınak koruyucusu heykelleri (Nio), dönemin sert ruhunu yansıtır.
Detaylı anlatım: Japonya’nın Tarihi: Kuruluşundan Orta Çağ Dönemine Kadar