Titanlar, Olimpos tanrılarından önce evreni yöneten ilkel güçlerdir. Kronos (Satürn), bunların en güçlüsü ve ‘zaman’la özdeşleşen figürdür. Babası Uranüs’ü hadım ederek iktidarı ele geçirmesi, kuşak çatışmasının en ham halidir: Eski düzen, yeni düzen tarafından zorla devrilir.
Kronos’un çocuklarını yutması, sadece bir korku hikâyesi değil; iktidarın geleceğe duyduğu paranoyadır. Kehanet, kendi çocuğunun onu devireceğini söyler. Kronos, zamanı kontrol etmek ister; ama zamanın doğası değişimdir. Yutma eylemi, geleceği dondurma çabasıdır.
Rhea’nın Zeus’u kurtarması ve Kronos’a taş yutturması, mitolojinin en meşhur aldatmacalarından biridir. Bu sahne, düzenin kurnazlıkla yeniden kurulabileceğini gösterir. Zeus büyür, Titanlar Savaşı başlar ve yeni bir kozmik rejim doğar.
Titanomakhia, sadece savaş değil; doğa güçlerinin hiyerarşik düzene sokulmasıdır. Zeus yıldırım, Poseidon deniz, Hades yeraltı; yani evren departmanlara ayrılır. Mit, kaosu yönetilebilir bir düzene dönüştürür.
Kronos’un imgesi, Goya’nın ‘Satürn Oğlunu Yiyor’ tablosuyla modern dünyanın bilinçaltına kazınmıştır. Kronos, zamanın çocuklarını (anları) yiyip bitiren acımasız ilerleyişidir. Mit, insanın ‘geçicilik’ korkusunu kozmik bir drama dönüştürür.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi