Hel, İskandinav mitolojisinde Loki’nin kızı ve ölüler diyarının hükümdarıdır. Hades’e benzer ama daha kuzeyli bir soğukla: Helheim, ateşli bir cehennem değil; sisli ve donuk bir bekleme alanıdır. Bu, Kuzey’in iklimini mitolojiye taşır.
Hel’in bedeninin yarısının canlı, yarısının çürümüş olarak tasvir edilmesi, ölümün ikili doğasını gösterir: yaşamdan kalan iz ve kaçınılmaz çürüme. O, ölümün estetik değil gerçek yüzüdür.
Baldr’ın ölümü sonrası tanrılar Hel’den onu geri ister. Hel şart koşar: ‘Her varlık Baldr için ağlarsa geri veririm.’ Herkes ağlar; ama Loki (ya da bir dev kadın kılığı) ağlamaz. Böylece Baldr geri dönemez. Bu sahne, evrensel yasın bile bir istisnayla kırılabileceğini gösterir.
Hel miti, ölümün pazarlıkla geri çevrilemeyeceği fikrini güçlendirir. Kahramanlık, ölüme meydan okumak değil; ölümü kabul edip anlam üretmektir. Bu, Kuzey kültürünün stoacı damarını besler.
Hel, kıyamet anlatısında da yer alır: Ragnarok’ta ölüler ordusu ortaya çıkar. Böylece ölüm, sadece son değil; tarihin bir aktörü haline gelir.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi