Eurydice çoğu zaman Orpheus’un hikayesinde bir “kayıp” olarak görülür; oysa Eurydice, mitin en acı gerçeğini temsil eder: Bazı kayıplar geri alınamaz. Eurydice’in ölümü (yılan sokması), rastlantı gibi görünür; ama mit, kaderin ani darbesini hatırlatır.
Orpheus Yeraltı’na iner, Hades’i ikna eder ve bir şart alır: ‘arkana bakma.’ Bu şart, Eurydice’in değil, Orpheus’un sınavıdır. Eurydice, burada bir özne olmaktan çok, “güven”in nesnesi haline gelir. Bu da mitin trajik yapısını sertleştirir.
Orpheus’un son anda dönüp bakması, Eurydice’in ikinci ölümü olur. Eurydice’in geri çekilmesi, yeraltının yasasının mutlaklığını gösterir: Bir kez kaybedilen geri gelmez. Mit, insanın sabırsızlığıyla kaderin acımasızlığını çarpıştırır.
Eurydice’in sesi çoğu versiyonda kısadır; ama bu kısalık, hikayenin etkisini artırır. Eurydice, kaybın sessizliğidir. Onun yokluğu, Orpheus’un şarkısını doğurur; yani sanat, kayıptan beslenir.
Eurydice miti, aşkın sadece kavuşma değil; kaybı kabullenme sınavı olduğunu söyler. Bazı kapılar, açıldıktan sonra bile kapanır.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi