Ereshkigal, Mezopotamya’nın yeraltı kraliçesidir; Hades’e benzer ama daha keskin bir yalnızlık taşır. Yeraltı, onun mutlak alanıdır: geri dönüş yoktur, pazarlık sınırlıdır. Ereshkigal miti, ölümün kararlılığını kurumsallaştırır.
İnanna’nın inişi anlatısında Ereshkigal’in rolü basit bir düşmanlık değildir. O, düzenin diğer kutbudur: yaşamın karşıt dengesi. İnanna’nın “üst dünya” gücü, yeraltında geçersiz kalır; Ereshkigal’in hukuku işler. Bu, kozmik işbölümünün sert versiyonudur.
Ereshkigal’in acısı da anlatının parçasıdır: doğum sancısı, yalnızlık, öfke. Yeraltı kraliçesi, sadece korku değil; içsel bir sıkışmışlık taşır. Bu, mitin psikolojik derinliğidir: ölüm, sadece başkasına ait bir son değil; bir varoluş hali.
Ereshkigal’in yanında Namtar gibi hastalık/lanet figürleri dolaşır. Yeraltı, ölüm kadar hastalığın da kaynağıdır. Bu, antik toplumun görünmeyen tehditleri (salgınlar) yeraltına yerleştirme biçimidir.
Ereshkigal miti, ölümün “şahsi” bir figüre dönüşmesidir: soğuk bir bürokrasi değil, duyguları olan bir kraliçe. Mitoloji, ölümle konuşabilmek için ona bir yüz verir.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi