Kharon, Yunan mitolojisinde Styx veya Acheron nehrinden ruhları öte yakaya taşıyan kayıkçıdır. Onu ilginç yapan şey, bir canavar değil “işini yapan” bir figür olmasıdır. Ölüm, burada dramatik bir patlama değil; prosedürdür. Kharon, ölümün bürokratik yüzünü temsil eder.
Antik pratikte ölülerin ağzına ya da gözüne sikke konması, Kharon’un ücret fikriyle ilişkilidir. Sikke yoksa ruh kıyıda dolaşır. Bu ritüel, yaşayanların sorumluluğudur: ölüm sonrası yolculuk, toplumsal bir görevle başlar. Cenaze töreni, kozmik sistemin giriş belgesidir.
Kharon’un kayığı bir eşiktir: ne bu dünya, ne öte dünya. Nehir, sınırın doğal biçimidir. Bu yüzden ölüm, bir anda yok olmak değil; aşama aşama geçen bir yolculuk olarak anlatılır. Mit, belirsizliği haritaya çevirir.
Orpheus gibi istisnaların Kharon’u ikna etmesi, mitlerin “kural” ile “istisna” gerilimini gösterir. İstisna her zaman büyük bedelle gelir ve kırılgandır. Kharon’un ikna edilebilmesi, ölüm düzeninin bile söz ve sanatla sarsılabileceğini ima eder.
Kharon arketipi bugün de geçerlidir: her büyük geçişin bir bedeli vardır. Mitolojik dilde, hiçbir eşik bedelsiz geçilmez; Kharon bu kuralın kayıkçısıdır.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi