Sekhmet, Mısır mitolojisinde aslan başlı, savaş ve yıkım gücüyle bilinen tanrıçadır. Ancak onu sadece ‘savaş’la sınırlamak eksik olur; Sekhmet aynı zamanda hastalık ve salgınlarla da ilişkilendirilir. Bu ikilik, yıkımın hem kılıçla hem görünmeyen yollarla geldiği fikrini taşır.
Sekhmet’in en bilinen anlatılarından biri, insanlığın cezalandırılması sahnesidir. Ra’nın emriyle öfkeye kapılan Sekhmet, ölçüsüz bir katliama yönelir; sonunda tanrılar onu durdurmak için kırmızıya boyanmış bira/şarapla sarhoş eder. Bu, şiddetin kontrol altına alınmasının mitolojik formudur: öfkeyi yatıştırmak için ritüel gerekir.
Sekhmet’in salgınla ilişkilendirilmesi, Mısır’ın görünmez tehditleri tanrısallaştırma biçimidir. Hastalık, bir “ok” gibi gelir; Sekhmet’in öfkesi bedenlere işler. Ama aynı zamanda Sekhmet’in “şifa” veren yönü de vardır: yıkımın tanrıçası, ritüelle yatıştırıldığında koruyucu olabilir.
Memfis’te Ptah’ın eşi olarak düşünülmesi, Sekhmet’i şehir düzenine bağlar. Savaşçı enerji, devletin içinde bir yere oturtulur. Mit, yıkıcı gücü dışlamak yerine yönetmeyi önerir: güç, kontrol edilirse korumaya dönüşebilir.
Sekhmet figürü, modern dünyada da okunabilir: şiddet ve salgın gibi iki farklı yıkım biçimi. Mitoloji, felaketlerin tek kaynaktan (düzenin bozulması) geldiğini söyleyen eski bir sezgi sunar.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi