18. yüzyıl boyunca Rus İmparatorluğu’nun merkezileşme hamleleri, Ukrayna’daki özerk Kazak kurumlarının daralmasına yol açtı. Hetmanlık yapısının adım adım tasfiye edilmesi, imparatorluk bürokrasisinin sınır bölgelerini daha sıkı yönetme isteğiyle bağlantılıydı. Ukrayna’nın imparatorluk içine “dahil oluşu”, tek bir tarihle değil, uzun bir idari dönüşümle gerçekleşti.
Bu süreçte Zaporojya Sich’inin 1775’te dağıtılması gibi sembolik kırılmalar, Kazak özerkliğinin kurumsal omurgasını zayıflattı. İmparatorluk düzeni, askeri sınır topluluklarını ya yeniden düzenledi ya da dağıttı. Böylece yerel güç merkezleri, Petersburg’un gölgesinde eridi.
19. yüzyılda Ukrayna topraklarının bir kısmı Rus İmparatorluğu’nda, bir kısmı ise Habsburg yönetimindeki Galiçya’da kaldı. Bu ikili yapı, Ukrayna kimliğinin farklı “modernleşme” deneyimleri yaşamasına neden oldu. Aynı dil ve kültür havzası, iki farklı imparatorluk rejiminde farklı politik dil geliştirdi.
Rus İmparatorluğu içinde Ukraynaca ve yerel kimlik unsurlarına yönelik kısıtlamalar, modern ulusçuluk çağında gerilimleri artırdı. Dil politikaları, eğitim ve yayıncılık üzerinden yürüyen bir kontrol alanıydı. Kimlik, çoğu zaman okul kitaplarında ve gazete sütunlarında kavga eder.
Bu yüzyılların mirası, Ukrayna’nın modern siyasi haritasını anlamak için kritiktir. İmparatorluk deneyimi, hem ekonomik entegrasyon hem de kültürel baskı içerdi. Ukrayna’nın “sınır ülke” karakteri, bu çift yönlü mirasın ürünüdür.
Detaylı anlatım: Ukrayna’nın Tarihi: Kiev Ruslarından, Bağımsızlığa ve Bugüne