1848 Devrimleri, Avrupa’nın birçok merkezinde aynı yıl patlayan liberal, milliyetçi ve sosyal içerikli ayaklanmalar dalgasıdır. Paris’ten Viyana’ya, Berlin’den Milano’ya uzanan isyanlar, eski rejimlerin kırılganlığını ortaya koydu.
Ortak zemin; ekonomik kriz, gıda fiyatları, işsizlik ve siyasal temsil talebiydi. Kent işçileri ve orta sınıf reformcular kısa süreli ittifaklar kurdu; ancak hedefler farklıydı.
Birçok yerde başlangıçta tavizler alındı; anayasal vaatler ve reformlar gündeme geldi. Fakat devletler toparlandıkça, ordular ve muhafazakâr koalisyonlar hareketleri bastırdı. Devrimci kampların kendi iç bölünmeleri yenilgiyi hızlandırdı.
Milliyetçi projeler, imparatorlukların çok uluslu yapısıyla çatıştı; Avusturya İmparatorluğu gibi yapılar, böl-parçala yönet taktikleriyle ayakta kaldı. Devrimlerin senkronu vardı, ama kalıcı koordinasyonu yoktu.
1848’in kısa vadede yenilgiyle bitmesi, uzun vadede etkisiz olduğu anlamına gelmez: anayasal düşünce, ulus-devlet hedefleri ve işçi hareketleri kalıcı bir siyasi dil kazandı. 1848, modern Avrupa’nın “prova yılı” gibi okunur.
Detaylı anlatım: Güçlü Yönetimlere Karşı Yapılan Tarihi Ayaklanmalar ve Sonuçları