Roma mimarisi, Yunan mimarisinden farklı olarak, işlevsellik ve büyüklük üzerine kuruluydu. Roma mühendisleri, kemer, tonoz ve kubbe gibi teknikler kullanarak devasa yapılar inşa ederdi. Bu teknikler, Roma’nın mimari başarısının temelini oluşturuyordu.
Kemer (arcus), Roma mimarisinin en önemli öğesiydi. Kemerler, ağırlığı yanlara dağıtarak geniş açıklıklar oluşturmayı sağlıyordu. Bu teknik, köprüler, su kemerleri ve zafer taklarının inşasında kullanılırdı. Örneğin, Pont du Gard (Fransa), üç katlı kemerli bir su kemeriydi ve 50 metre yüksekliğindeydi.
Tonoz (vault), kemerin uzatılmış haliydi. Tonozlar, büyük alanları örtmek için kullanılırdı. Örneğin, Basilica of Maxentius, devasa tonozlu bir yapıydı. Tonozlar, aynı zamanda yeraltı yapılarında (katakomblar, sarnıçlar) da kullanılırdı.
Kubbe (cupola), Roma mimarisinin zirvesiydi. Pantheon’un kubbesi, 43 metre çapındaydı ve 2000 yıldır ayaktadır. Kubbe, beton teknolojisi sayesinde mümkün olmuştu. Kubbenin içi, kasetler (coffers) ile süslenirdi; bu hem estetik hem de ağırlığı azaltmak için yapılırdı.
Roma mimarisi, aynı zamanda dekoratif öğelerle de zengindi. Sütunlar, başlıklar, frizler ve heykeller, yapıları süslerdi. Roma, Yunan mimarisinden etkilenmişti; ancak kendi tarzını da geliştirmişti. Örneğin, Korint başlığı, Roma’da en popüler başlık türüydü.
Mimari malzemeler, bölgeden bölgeye değişiyordu. İtalya’da traverten taşı, Yunanistan’da mermer, Galya’da granit kullanılırdı. Ancak tuğla ve beton, imparatorluğun her yerinde standart malzemelerdi. Bu standartlaşma, Roma mimarisinin karakteristik özelliğiydi.
Roma mimarisi, sadece estetik değil, aynı zamanda işlevseldi. Yapılar, şehir planlamasına uygun olarak inşa edilirdi. Forumlar, hamamlar, tiyatrolar ve amfitiyatrolar, şehrin sosyal hayatının merkeziydi. Bu yapılar, Roma medeniyetinin görsel temsilini oluşturuyordu.
Detaylı anlatım: Antik Roma İnsanlarının Günlük Yaşamı