Roma mutfağı, sosyal sınıfa göre büyük farklılıklar gösteriyordu. Fakirler, genellikle tahıl, sebze ve baklagillerle beslenirdi. Zenginler ise, lüks ve çeşitli yemekler yerdi. Roma’da üç ana öğün vardı: ientaculum (kahvaltı), prandium (öğle yemeği) ve cena (akşam yemeği).
Akşam yemeği (cena), günün en önemli öğünüydü. Zenginler, triclinium adı verilen yemek odasında, yatakta uzanarak yemek yerlerdi. Yemek, çok sayıda kursdan oluşurdu: başlangıç (gustatio), ana yemek (prima mensa) ve tatlı (secunda mensa). Her kurs, farklı lezzetler ve sunumlarla hazırlanırdı.
Roma mutfağı, Akdeniz mutfağının temelini oluşturuyordu. Zeytinyağı, şarap, balık, tahıl ve sebzeler, temel gıdalardı. Et, özellikle domuz eti, yaygındı. Tavuk, kaz ve ördek gibi kümes hayvanları da tüketilirdi. Ancak sığır eti, daha az yaygındı çünkü sığırlar, tarım için kullanılırdı.
Baharatlar ve soslar, Roma mutfağının karakteristik özelliğiydi. Garum, fermente balık sosu, neredeyse her yemeğe eklenirdi. Bu sos, bugünkü balık sosuna benziyordu. Diğer popüler baharatlar arasında karabiber, kimyon, kişniş ve nane vardı.
Yemek pişirme, genellikle köleler tarafından yapılırdı. Zengin evlerde, özel aşçılar (coquus) bulunurdu. Mutfaklar, genellikle evin arka kısmındaydı çünkü yangın riski taşıyordu. Pişirme, açık ateşte veya fırında yapılırdı.
Roma’da yemek, sadece beslenme değil, aynı zamanda sosyal bir etkinlikti. Yemek davetleri, sosyal statüyü gösterirdi. Zenginler, misafirlerini etkilemek için nadir ve pahalı yiyecekler servis ederdi. Örneğin, flamingo dili, yaban domuzu, istiridye gibi yiyecekler, lüks yemeklerin parçasıydı.
Roma mutfağı, imparatorluğun genişlemesiyle birlikte zenginleşti. Farklı bölgelerden gelen yiyecekler, Roma mutfağına yeni lezzetler kattı. Örneğin, Hindistan’dan baharat, Afrika’dan meyveler, İspanya’dan zeytinyağı, Roma mutfağının çeşitliliğini artırdı.
Detaylı anlatım: Antik Roma İnsanlarının Günlük Yaşamı