Roma’da çocuk yetiştirme, ailenin sosyal statüsüne göre büyük farklılıklar gösteriyordu. Zengin ailelerin çocukları, özel öğretmenler ve dadılar eşliğinde büyürken, fakir çocuklar erken yaşta çalışmaya başlardı. Çocuk ölüm oranları çok yüksekti; çocukların yarısı 10 yaşını göremezdi.
Doğum, aile için hem sevinç hem de endişe kaynağıydı. Yeni doğan bebek, aile reisi (pater familias) tarafından kabul edilirdi. Eğer baba bebeği kabul etmezse, bebek terk edilirdi veya öldürülürdü. Bu uygulama, özellikle kız çocukları ve sakat bebekler için yaygındı.
Çocukların eğitimi, 7 yaşında başlardı. Erkek çocuklar, okula giderken, kız çocuklar genellikle evde eğitim görürdü. Eğitim, sadece akademik değil, aynı zamanda ahlakiydi. Çocuklar, Roma değerlerini (virtus, pietas, fides) öğrenirdi.
Gençlik (adulescentia), 14-25 yaş arası dönemdi. Bu dönemde gençler, askeri eğitim alır veya ticaret yapardı. Gençler, aile işini devralır veya kendi kariyerlerini kurardı. Bu dönem, gençlerin yetişkinliğe geçiş dönemiydi.
Evlilik, gençlerin hayatını şekillendiriyordu. Kızlar, 12-14 yaşında evlenirken, erkekler genellikle 20’li yaşların sonlarında evlenirdi. Evlilik, aileler arası bir anlaşmaydı ve gençlerin rızası çoğu zaman önemsenmezdi.
Aile yapısı, Roma toplumunun temelini oluşturuyordu. Aile reisi (pater familias), mutlak otoriteye sahipti. Aile üyeleri, onun kararlarına uymak zorundaydı. Bu yapı, Roma’nın sosyal düzeninin temelini oluşturuyordu.
Çocuk yetiştirme, Roma’nın kültürel değerlerinin aktarılmasında önemli bir rol oynuyordu. Çocuklar, Roma’nın geleneklerini, değerlerini ve kültürünü öğrenirdi. Bu eğitim, Roma medeniyetinin sürekliliğini sağlıyordu.
Detaylı anlatım: Antik Roma İnsanlarının Günlük Yaşamı