Osmanlı eğitim sistemi, medrese sistemi üzerine kuruluydu. Medreseler, İslami ilimlerin öğretildiği okullardı. Medrese eğitimi, Kuran, hadis, fıkıh, kelam ve diğer İslami ilimleri kapsıyordu. Medreseler, Osmanlı toplumunun entelektüel hayatının merkeziydi.
Sıbyan mektepleri, ilkokul düzeyindeki okullardı. Bu okullar, çocuklara okuma-yazma ve temel dini bilgiler öğretirdi. Sıbyan mektepleri, mahallelerde bulunurdu ve her çocuk bu okullara gidebilirdi.
Enderun Mektebi, saray okuluydu. Bu okul, devşirme sistemiyle alınan çocukların eğitildiği yerdi. Enderun Mektebi, hem askeri hem de idari eğitim verirdi. Bu okuldan mezun olanlar, devlet kademelerinde yüksek mevkilere gelebilirdi.
Lonca okulları, zanaatkarların eğitildiği okullardı. Bu okullar, çıraklık sistemi üzerine kuruluydu. Çıraklar, ustalarından meslek öğrenirlerdi. Bu sistem, Osmanlı zanaat hayatının kalitesini sağlıyordu.
Kadınların eğitimi, Osmanlı toplumunda sınırlıydı. Kadınlar, genellikle evde eğitim alırlardı. Ancak bazı kadınlar, medrese eğitimi alabilir ve hatta alim olabilirdi. Harem’deki kadınlar, özel eğitim alırdı.
Osmanlı eğitim sistemi, zamanla gerilemeye başladı. Medrese eğitimi, çağın gereksinimlerine cevap veremez hale geldi. Avrupa’daki modern eğitim sistemleri, Osmanlı eğitim sisteminden üstün hale geldi.
19. yüzyılda yapılan reformlar, eğitim sistemini modernleştirmeye çalıştı. Rüştiye, idadi ve sultani gibi modern okullar açıldı. Ancak bu reformlar, geleneksel eğitim sistemini tamamen değiştiremedi. Osmanlı eğitim sistemi, imparatorluğun çöküşüne kadar geleneksel yapısını korudu.