Sağlık, Osmanlı toplumunun önemli bir konusuydu. Osmanlı hekimleri, hem geleneksel İslam tıbbını hem de yeni tıbbi keşifleri uyguluyordu. Darüşşifa’lar, Osmanlı hastaneleriydi. Bu hastaneler, hem tedavi hem de eğitim merkeziydi.
Tıp eğitimi, medreselerde veriliyordu. Tıp öğrencileri, hem teorik hem de pratik eğitim alıyordu. Osmanlı hekimleri, hem Müslüman hem de gayrimüslimlerden oluşuyordu. Yahudi ve Ermeni hekimler, Osmanlı tıbbında önemli rol oynuyordu.
Eczacılık, Osmanlı tıbbının önemli bir dalıydı. Osmanlı eczacıları, bitkisel ve kimyasal ilaçlar hazırlıyordu. Eczaneler, şehirlerde bulunuyordu. Eczacılık, Osmanlı tıbbının önemli bir parçasıydı.
Cerrahlık, Osmanlı tıbbının önemli bir dalıydı. Osmanlı cerrahları, hem sivil hem de askeri cerrahlık yapıyordu. Cerrahlık, Osmanlı tıbbının önemli bir parçasıydı.
Halk sağlığı, Osmanlı toplumunun önemli bir konusuydu. Temizlik, su temini ve diğer halk sağlığı konuları, Osmanlı yönetiminin önemli görevleriydi. Hamamlar, temizlik için önemli mekanlardı.
Osmanlı tıbbı, zamanla gerilemeye başladı. Avrupa’nın modern tıp teknolojileri, Osmanlı tıbbını geride bıraktı. 19. yüzyılda yapılan reformlar, tıp eğitimini modernleştirmeye çalıştı ancak bu çabalar yetersiz kaldı.
Osmanlı tıp kültürü, bugünkü Türk tıp kültürünün temelini oluşturdu. Bugünkü Türk tıp sistemi, Osmanlı tıp geleneğinden beslenmektedir. Ancak modern tıp, geleneksel tıptan farklıdır.