Hel, İskandinav mitolojisinde Loki’nin çocuklarından biridir ve ölülerin gittiği Helheim’in yöneticisidir. Hristiyanlıktaki “cehennem” kavramıyla karıştırılsa da Helheim her zaman işkence yeri değildir; daha çok şerefsiz ya da savaş dışı ölümlerin son durağı olarak anlatılır. Bu ayrım, Viking dünyasının ölüm hiyerarşisini gösterir.
Hel’in tasvirleri çarpıcıdır: bedeninin yarısı canlı, yarısı çürümüş/ölü gibi betimlenir. Bu ikiye bölünmüşlük, onun rolünü simgeler: o, yaşayanla ölü arasındaki eşiğin bedenleşmiş halidir. Hel, ölümün “normal” yüzüdür; dramatik değil, kaçınılmaz.
Baldr’ın geri getirilmesi girişiminde Hel pazarlık yapar: herkes ağlarsa Baldr dönecektir. Bir tek varlık ağlamaz ve Baldr kalır. Bu, Hel’in acımasızlığından çok, kozmik kuralcılığıdır. Ölüm düzeni istisna kaldırmaz; istisna, yalnızca kolektif bir dayanışmayla mümkün olur ve o dayanışma bile kırılır.
Hel’in hükmü, Odin’in Valhalla düzeninin karşı kutbudur. Valhalla şanlı savaşçıların salonuysa, Helheim sıradan ölümlerin gerçeğidir. Mit, kahramanlığı ödüllendirirken sıradan hayatın ölümünü de görünür kılar.
Hel figürü, modern anlatılarda “ölümle pazarlık” temasının soğuk yüzüdür. Ölüm, bir canavar değil; bir yönetimdir. Hel, bu yönetimin sessiz kraliçesidir.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi