Savaş suçlarının II. Dünya Savaşı’nda bu kadar yaygınlaşmasının temel nedeni, savaşın “topyekûn” ve ideolojik karakteridir. Şiddetin sınırları genişledikçe, siviller ve savaş esirleri daha fazla hedef haline gelir.
İşgal yönetimleri, zorunlu çalışma, kitlesel gözaltılar ve toplu cezalandırmalar gibi uygulamalarla sivil alanı baskı altına aldı. Bazı cephelerde ideolojik hedefler, belirli gruplara yönelik sistematik şiddeti kurumsallaştırdı. Bu da savaş suçlarını istisna olmaktan çıkarıp “yöntem” haline getirebildi.
Savaş uzadıkça, kaynak baskısı ve moral aşınması da şiddeti artırabilir. Kuşatmalar, açlık politikaları ve toplu sürgünler, savaşın insanî boyutunu ağırlaştırdı. Üstelik propagandanın düşmanı “insan dışı” bir figüre dönüştürmesi, şiddetin meşrulaştırılmasını kolaylaştırdı.
Bu yaygınlık, savaş sonrası hukuk tartışmalarını doğurdu: savaş suçları yargılamaları, uluslararası ceza hukukunun gelişimi ve insan hakları çerçevesinin güçlenmesi, bu deneyimin doğrudan sonuçlarıdır.
Özetle savaş suçlarının yaygınlaşması, ideolojik şiddet, işgal rejimleri ve toptan savaş mantığının birleşimidir.
Detaylı anlatım: II. Dünya Savaşı’nın Tarihi: Nasıl Başladı ve Sonuçlandı?