Japonya’nın iki büyük tiyatro geleneği vardır: Noh ve Kabuki. Noh, 14. yüzyıldan kalma, maskelerle yapılan, yavaş, ciddi ve aristokratik bir hayalet tiyatrosudur. Sahnede neredeyse hiçbir dekor yoktur; her şey semboldür. Bir adım atmak dakikalar sürebilir.
Kabuki ise 17. yüzyılda doğan, halka hitap eden, renkli, gürültülü ve abartılı bir şovdur. İlk başta kadınlar tarafından başlatıldı, ancak ‘ahlaksızlık’ gerekçesiyle yasaklanınca tüm rolleri erkekler (Onnagata – kadın rolü oynayan erkekler) oynamaya başladı. Bu gelenek bugün de sürer.
Kabuki’de ‘Kumadori’ denilen abartılı makyajlar karakterin ruh halini (kırmızı: kahraman, mavi: kötü adam) gösterir. Seyirciler, sevdikleri aktör ‘Mie’ pozu (şaşı gözle donup kalma) verdiğinde adını haykırır.
Bu iki sanat, Japon ruhunun iki yüzünü temsil eder: Noh’un ‘Zen sessizliği’ ve Kabuki’nin ‘Edo çılgınlığı’. İkisi de modern Japonya’da yaşatılan canlı müzelerdir.
Detaylı anlatım: Japonya’nın Tarihi: Kuruluşundan Orta Çağ Dönemine Kadar