Kyoto’daki Ryoan-ji tapınağında, sadece 15 kaya ve tırmıklanmış beyaz çakıl taşlarından oluşan bir bahçe vardır. Tek bir ağaç veya çiçek yoktur. Burası bir ‘Karesansui’ (Kuru Peyzaj) bahçesidir.
Zen rahipleri bu bahçeleri meditasyon aracı olarak tasarladı. Beyaz çakıllar okyanusu veya bulutları, kayalar ise adaları veya dağları temsil eder. Ancak asıl amaç, izleyicinin kendi zihnindeki manzarayı görmesidir. Bahçe boştur, böylece zihin onu doldurabilir (Mu – Hiçlik kavramı).
Bahçenin bakımı da bir ibadettir. Rahiplerin her sabah çakılları tırmıklayarak desenler oluşturması, zihni temizleme pratiğidir. Bir yaprak düşse bile bozulacak olan bu düzen, anın geçiciliğini ve mükemmelliğini öğretir.
Zen bahçeleri, Japon estetiğinin ‘Ma’ (Boşluk) kavramının somut halidir. Batı bahçeleri doğayı kontrol etmeye çalışırken (geometrik çimler), Zen bahçesi doğanın özünü soyutlar.
Detaylı anlatım: Japonya’nın Tarihi: Kuruluşundan Orta Çağ Dönemine Kadar