Kasım 1943’te Tokyo’da, Japonya’nın ev sahipliğinde ‘Büyük Doğu Asya Konferansı’ toplandı. Katılımcılar arasında Çin (kukla rejim), Mançukuo, Tayland, Burma, Filipinler ve Özgür Hindistan (Subhas Chandra Bose) liderleri vardı. Konferansın teması: ‘Asya Asyalılarındır’ ve ‘Batı emperyalizmine karşı dayanışma’ idi.
Japonya, kendisini Asya’nın kurtarıcısı olarak sunuyordu. Beyaz adamı (İngilizleri, Amerikalıları, Hollandalıları) kovmuş ve bağımsızlık vaat etmişti. Bu propaganda, Asya halklarında başlangıçta heyecan yarattı. Özellikle Hindistan ve Endonezya milliyetçileri, Japonya’yı bir müttefik olarak gördü.
Ancak gerçek kısa sürede anlaşıldı: Japonya ‘kurtarıcı’ değil, ‘yeni efendi’ydi. Kaynakları sömürüyor, yerel halkı zorla çalıştırıyor ve kendi kültürünü dayatıyordu (örneğin okullarda Japonca zorunluluğu ve İmparatora tapınma). Ortak Refah Alanı, Japonya’nın refahı içindi.
Yine de bu konferansın dolaylı bir sonucu oldu: Japonya’nın Batılı sömürgecileri yenmesi, Asya’daki ‘beyaz adamın yenilmezliği’ mitini yıktı. Savaş bittikten sonra İngilizler ve Fransızlar geri dönmek istediklerinde, artık uyanmış ve silahlanmış bir Asya milliyetçiliği bulacaklardı. Japonya savaşı kaybetti ama Asya sömürgeciliğinin sonunu hızlandırdı.
Detaylı anlatım: Japonya’nın Tarihi: Kuruluşundan Orta Çağ Dönemine Kadar