Aşil’in ölümü, kahramanlık anlatılarının en öğretici kırılmalarından biridir: En büyük savaşçı, doğrudan savaş meydanında değil, bir okla düşer. Paris’in attığı okun Apollo tarafından yönlendirilmesi, kaderin kahramanı nasıl seçtiğini gösterir. Burada ölüm, sadece düşman başarısı değil; tanrıların kararıdır.
Paris’in karakteri de bu noktada önem kazanır: O bir savaşçı değil, bir seçicidir; elmayı Afrodit’e vererek savaşı başlatan adamdır. Kahramanları öldüren kişi olarak değil, kaderin aracısı olarak görünür. Bu, mitlerde ‘suçun’ çoğu zaman dolaylı olduğunu gösterir.
Aşil’in zayıf noktası (topuk) efsanesi, insanın en güçlü yanının yanında bir açık taşıdığı fikrini kalıcılaştırır. Kahramanlık, tamlık değildir. Aşil’in sonu, şöhretin bedelinin ölüm olduğunu yeniden hatırlatır.
Truva Savaşı’nın sonu da bu ölümle hızlanır: Yunanlar intikamla daha da acımasızlaşır; şehir düşer. Aşil’in ölümü, bir bireyin sonu değil; savaşın da sona yaklaşmasının işaretidir.
Bu anlatı, modern kültürde ‘tek kurşun’ fikrinin atası gibidir: En güçlü sistem bile küçük bir açıkla çöker. Mit, stratejik kırılganlığın edebi formudur.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi