Apollo’nun ikiz kız kardeşi Artemis (Diana), ayın, avcılığın ve yaban hayatın bakire tanrıçasıdır. Olympos’un saraylarında değil, dağlarda, ormanlarda, perileri (Nympha) ve av köpekleriyle birlikte yaşar. Şehir hayatını, evliliği ve erkek egemenliğini reddeden ‘özgür ruh’un antik simgesidir.
Artemis, paradoksal bir tanrıçadır: Hem avcıdır hem de hayvanların koruyucusu. Hem doğumu kolaylaştırır (annesi Leto’ya Apollo’yu doğururken yardım etmiştir) hem de bakire kalarak anneliği reddeder. Bu çelişkiler, doğanın kendisi gibi hem besleyici hem de vahşi olduğunu gösterir. Efes’teki çok memeli Artemis heykeli, onun aslında Anadolu kökenli eski bir bereket tanrıçası (Kybele) ile sentezlendiğini kanıtlar.
Mahremiyetine ve sınırlarına olan düşkünlüğü efsanevidir. Kendisini banyo yaparken gören avcı Actaeon’u acımadan bir geyiğe çevirip kendi köpeklerine parçalatması, doğanın sırlarına saygısızca yaklaşan insanın cezasını simgeler. Orion ile olan hikayesi ise (kazara onu vurması), aşk ile kimliği arasındaki trajik çatışmayı anlatır.
Artemis, Truva Savaşı’nda rüzgarları keserek Agamemnon’un kızı Iphigenia’yı kurban etmesini talep etmiştir. Bu, doğanın insan hırslarına boyun eğmeyeceğini ve bedel ödenmeden zafer kazanılamayacağını hatırlatır.
Modern psikolojide Artemis arketipi, kendi kendine yeten, hedeflerine (okuna) odaklanan, doğayla bütünleşik ve toplumsal cinsiyet rollerine meydan okuyan bağımsız kadını temsil eder. O, evcilleştirilemeyen yabanın sesidir.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi