Hektor, Truva’nın en büyük savaşçısıdır ama onu mitolojide benzersiz yapan şey, kahramanlığının ‘savunma’ üzerine kurulu olmasıdır. Aşil saldırgan şöhreti temsil ederken, Hektor aileyi, şehri ve sorumluluğu temsil eder. İlyada’da Hektor’un büyüklüğü, savaş alanındaki başarısından çok, şehrin ağırlığını omuzlamasında saklıdır.
Hektor, Priamos’un oğludur; sarayın ayrıcalığına rağmen savaşın en ön safındadır. Karısı Andromakhe ve oğlu Astyanaks ile vedalaştığı sahne, antik epik şiirin en güçlü aile portrelerinden biridir. Kaskının tüyleri bebeği korkuttuğunda gülümseyip kaskı çıkarır; sonra tekrar takıp ölüme yürür. Bu, kahramanlığın romantik bir zafer değil, bilerek seçilen bir fedakârlık olduğunu gösterir.
Hektor’un en büyük trajedisi, savaşın kişisel bir hesaplaşmaya indirgenmesidir. Aşil’in öfkesi, Hektor’u bir ‘insan’dan çok bir ‘hedef’e dönüştürür. Hektor’un ölümü, sadece bir savaşçı kaybı değil; bir medeniyetin sonuna doğru atılan en büyük adımdır.
Truva’nın düşüşünde Hektor’un oğlu Astyanaks’ın surlardan atılması, savaşın ‘geleceği’ bile yok ettiğini sembolize eder. Andromakhe’nin köle yapılması, zaferin ardındaki sivil trajediyi görünür kılar. Hektor miti, savaşın kazananı olsa bile insanlığın kaybettiği fikrini taşır.
Bu yüzden Hektor, modern anlatılarda da yeniden keşfedilir: Savaşın ‘haklı’ tarafı değil, savaşı taşımak zorunda kalan tarafı. Onun kahramanlığı, şöhret değil; yükümlülük kahramanlığıdır.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi