Hera, popüler kültürde genellikle ‘Zeus’un kıskanç ve dırdırcı karısı’ olarak karikatürize edilir. Oysa bu bakış açısı, onun antik dünyadaki gerçek gücünü ve temsil ettiği değerleri göz ardı eder. Romalıların Juno’su olan Hera, Zeus’tan çok daha eski, tarih öncesi ana tanrıça kültlerinin (özellikle Argos ve Samos) bir devamıdır. Elinde tuttuğu nar (doğurganlık ve ölüm) ve yanındaki tavus kuşu (gözleriyle her şeyi gören uyanıklık), onun asaletinin ve evrensel gözetleyiciliğinin simgeleridir.
Hera, evliliğin ve sadakatin kutsal koruyucusudur. Onun trajedisi, temsil ettiği değerin (tek eşlilik ve sadakat) tam zıttı olan bir eşle (Zeus) evli olmasıdır. Bu durum, onu sürekli bir çatışma ve savunma halinde bırakır. Hera’nın öfkesi, kişisel bir kapris değil, kozmik düzenin (evlilik birliğinin) bozulmasına karşı verilen ilahi bir tepkidir. Bu yüzden Zeus’a doğrudan saldırmak yerine, düzeni bozan unsurlara (Zeus’un aşıkları ve gayrimeşru çocuklarına) yönelir.
En büyük düşmanı Herakles’tir (adı ‘Hera’nın Şanı’ anlamına gelse de). Herakles’in beşiğine yılanlar göndermesi veya onu delirtip ailesini öldürtmesi, Hera’nın affetmez doğasını gösterir. Ancak ironik bir şekilde, Herakles’e yaptırdığı 12 Görev, kahramanın şanını ve sonunda tanrılaşmasını sağlamıştır. Hera, zorluklar çıkararak kahramanı olgunlaştıran ‘zorlu anne’ arketipidir.
Hera sadece bir eş değil, aynı zamanda politik bir güçtür. İlyada’da, Truva Savaşı’nın gidişatını değiştiren stratejik hamleler yapar. Paris’in ‘En Güzeli’ seçerken elmayı kendisine (güç ve krallık vaadine) değil de Afrodit’e (aşk vaadine) vermesini asla affetmez. Bu, Hera için sadece bir güzellik yarışması değil, ‘iktidarın’ reddedilmesidir. Truva’nın yıkılması, Hera’nın incinen gururunun bedelidir.
Psikolojide ve modern yorumlarda Hera, ataerkil bir sistemde (Olimpos) gücünü ve statüsünü korumaya çalışan, haksızlığa uğramış ama asla boyun eğmeyen kadını temsil eder. O, mağdur değil, öfkesiyle dünyayı titreten bir kraliçedir.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi