Kharon (Charon), Styx veya Acheron nehrinden ruhları taşıyan kayıkçıdır. Yunan ölüm anlayışında o, bir canavar değil; işini yapan soğuk bir memurdur. Ölümün dramatik yüzünden çok, prosedürel yüzünü temsil eder: Geçişin bir kuralı vardır.
Bu kuralın en somut karşılığı sikkedir. Ölülerin ağzına ya da gözüne sikke konur; yoksa Kharon ruhu almaz ve ruh kıyıda dolaşır. Bu ritüel, toplumsal bir sorumluluğa dönüşür: Yaşayanlar ölünün “son bürokrasisini” tamamlamak zorundadır.
Kharon’un kayığı, eşiğin metaforudur: Ne tam bu dünya, ne tam öte dünya. Nehir, sınırın doğal biçimidir. Bu yüzden Antik çağ insanı için ölüm, bir anda yok olmak değil; aşama aşama geçen bir yolculuktur.
Orpheus gibi istisnaların Kharon’u ikna edebilmesi, mitlerin “kural” ile “istisna” arasındaki gerilimini gösterir. İstisna, her zaman büyük bedel ve kırılgan yasaklarla gelir. Kharon’un ikna edilebilmesi, ölüm düzeninin bile müzik ve söz tarafından sarsılabileceğini ima eder.
Kharon arketipi bugün de yaşar: Her büyük geçişin bir maliyeti vardır. Mitolojinin diliyle, hiçbir eşik bedelsiz geçilmez.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi