Narcissus, kendi yansımasına aşık olup ölen gençtir. Bu hikâye, modern psikolojide ‘narsisizm’ kavramının mitolojik kökenidir. Ama mit, sadece kibri değil, empati yoksunluğunu ve sevginin tek yönlü olamayacağını anlatır.
Narcissus, kendisine aşık olan Echo’yu (ses perisi) küçümser. Echo, sadece başkalarının sözlerini tekrar edebildiği için kendini ifade edemez; bu yüzden aşkı karşılıksız kalır ve geriye yalnızca yankı kalır. Bu, iletişimsizliğin trajedisidir.
Narcissus suya eğilip yansımasını gördüğünde, aşık olduğu şey bir başkası değil; ulaşamayacağı kendi imgesidir. Su, hem ayna hem de sınırdır. Narcissus’un ölümü, arzunun imkânsız bir hedefe kilitlenmesidir.
Mit, toplumsal bir uyarı taşır: Kendini aşırı sevmek, başkasını sevme kapasitesini yok eder. Narcissus, kendi içine kapanmış benliğin çöküşüdür.
Narcissus’un öldüğü yerde nergis çiçeğinin açması, doğanın trajediyi estetiğe dönüştürmesidir. Mit, acının bile bir iz bırakabileceğini hatırlatır.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi