Tiamat, Babil/Mezopotamya yaratılış destanı Enûma Eliš’te kaosun ve ilk denizin kişileşmiş halidir. O, doğrudan ‘kötü’ değildir; başlangıçtaki sınırsız potansiyeldir. Fakat düzen kurulmak istendiğinde, bu sınırsızlık tehdit olur.
Tiamat’ın çocukları tanrılardır; ama yeni tanrılar gürültü yapar, düzen bozar. Çatışma büyür ve Tiamat, kaos ordusunu toplar. Bu, mitolojinin en politik sahnesidir: Yeni düzen, eskisini devirmek için savaşmak zorundadır.
Marduk, Tiamat’ı yenip bedenini ikiye böler: bir parçasından göğü, bir parçasından yeri yapar. Kozmos, bir canavarın parçalanmasıyla kurulur. Bu sert metafor, düzenin şiddetle doğduğunu açıkça söyler.
Bu anlatı, devlet mitine dönüşür: Marduk’un zaferi Babil’in zaferidir. Tanrısal düzen, siyasi merkezle birleşir. Böylece yaratılış destanı, bir şehir devletinin ideolojik anayasası haline gelir.
Tiamat miti, evrenin “barışçıl” bir doğumdan değil; çatışmadan doğduğu fikrini taşır. Kaos yok edilmez; kaosun bedeni, düzenin ham maddesine dönüşür.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi