Osmanlı İmparatorluğu’nun reform dönemi, 19. yüzyılda başladı. Bu dönemde, Osmanlılar hem iç hem de dış baskılar altında reformlar yaptı. Tanzimat Fermanı (1839) ve Islahat Fermanı (1856), Osmanlı reform sürecinin önemli belgeleriydi.
Tanzimat Fermanı, Osmanlı İmparatorluğu’nun modernleşme sürecinin başlangıcıydı. Bu ferman, hukuk önünde eşitlik, mülkiyet güvenliği ve adil vergilendirme gibi ilkeleri içeriyordu. Tanzimat Fermanı, Osmanlı toplumunun modernleşmesinin temelini oluşturdu.
Islahat Fermanı, Tanzimat Fermanı’nın devamıydı. Bu ferman, özellikle gayrimüslimlerin haklarını genişletti. Cizye vergisinin kaldırılması, gayrimüslimlerin askerlik yapabilmesi ve devlet hizmetinde bulunabilmesi, Islahat Fermanı’nın önemli hükümleriydi.
Reform döneminde, Osmanlılar eğitim sistemini modernleştirdi. Rüştiye, idadi ve sultani gibi modern okullar açıldı. Bu okullar, Batılı eğitim modellerini takip ediyordu. Eğitim reformları, Osmanlı toplumunun modernleşmesine katkıda bulundu.
Reform döneminde, Osmanlılar hukuk sistemini modernleştirdi. Fransız hukuk sisteminden esinlenen yeni kanunlar çıkarıldı. Ticaret Kanunu, Ceza Kanunu ve diğer kanunlar, Osmanlı hukuk sistemini modernleştirdi. Ancak bu reformlar, geleneksel hukuk sistemini tamamen değiştiremedi.
Reform döneminde, Osmanlılar idari yapıyı modernleştirdi. Vilayet sistemi, eyalet sisteminin yerini aldı. Belediye teşkilatı kuruldu. Bu reformlar, Osmanlı yönetim sistemini modernleştirdi.
Reform dönemi, Osmanlı İmparatorluğu’nun modernleşme sürecinin önemli bir parçasıydı. Ancak bu reformlar, imparatorluğun çöküşünü engelleyemedi. Dış borçlar, ekonomik krizler ve savaşlar, reformların başarısını sınırladı. Osmanlı İmparatorluğu, reformlar yapmasına rağmen çökmeye devam etti.