Tarım, Osmanlı ekonomisinin temelini oluşturuyordu. Toprak, ekonominin en önemli kaynağıydı. Tımar sistemi, toprak işletmeciliğinin ana yöntemiydi. Köylüler, toprağı işleyerek geçimlerini sağlıyordu.
Köylüler, Osmanlı toplumunun çoğunluğunu oluşturuyordu. Köylüler, tımar sahiplerine bağlıydı ve toprağı işliyordu. Köylüler, vergi ödüyordu ancak toprak sahibi değildi. Köylü hayatı, zor ve yorucuydu.
Tarım ürünleri, hem iç tüketim hem de ihracat için üretiliyordu. Buğday, arpa, pamuk, tütün ve diğer ürünler, Osmanlı tarımının önemli ürünleriydi. Hayvancılık, tarımın önemli bir parçasıydı.
Köylü isyanları, Osmanlı tarihinin önemli bir parçasıydı. Ağır vergiler, toprak sorunları ve diğer nedenler, köylü isyanlarına yol açıyordu. Celali İsyanları, Osmanlı tarihinin en büyük köylü isyanlarıydı.
Köylü hayatı, zamanla değişti. 19. yüzyılda yapılan reformlar, toprak düzenini değiştirdi. Ancak bu değişimler, köylü hayatını tamamen dönüştüremedi. Köylüler, hala zor koşullarda yaşıyordu.
Osmanlı tarımı, zamanla gerilemeye başladı. Toprak verimsizleşti, nüfus arttı ve tarım teknolojisi geri kaldı. Bu durum, Osmanlı ekonomisinin zayıflamasına neden oldu.
Osmanlı köylü hayatı, bugünkü Türk köylü hayatının temelini oluşturdu. Bugünkü Türk köylü hayatı, Osmanlı köylü geleneğinden beslenmektedir. Ancak modern köylü hayatı, geleneksel köylü hayatından farklıdır.