Antik Roma’da çocuk olmak, yüksek ölüm oranları nedeniyle riskli bir süreçti (çocukların yarısı 10 yaşını göremezdi), ancak hayatta kalanlar için oyun ve eğlence hayatın merkeziydi. Romalı çocukların oyunları, bugünün çocuk oyunlarından şaşırtıcı derecede farksızdı. Saklambaç, körebe, seksek, top oyunları ve çember çevirme (trochus), sokakların ve avluların vazgeçilmez aktiviteleriydi.
Oyuncaklar, ailenin zenginliğine göre değişirdi. Kız çocuklarının, eklemleri hareket edebilen, gerçek saç kullanılmış, fildişi veya pişmiş topraktan yapılmış bebekleri (pupa) vardı. Bazı bebeklerin minyatür çeyiz sandıkları, takıları ve giysileri bile bulunmuştur; bu, kızları gelecekteki evlilik ve ev yönetimi rollerine hazırlayan bir araçtı. Erkek çocuklar ise tahta kılıçlar, minyatür at arabaları ve kurşun askerlerle savaşı taklit ederdi.
En popüler oyun aracı ‘ceviz’ (nuces) idi. Cevizler, bugünkü misket (bilye) gibi kullanılarak çeşitli hedef vurma veya piramit yıkma oyunlarında kullanılırdı. ‘Nuces relinquere’ (cevizleri bırakmak) deyimi, çocukluğu geride bırakıp yetişkinliğe adım atmak anlamında kullanılırdı. Düğünlerde damadın çocuklara ceviz atması, artık çocuk oyunlarını bıraktığını simgelerdi.
Evcil hayvanlar, çocukların en yakın arkadaşlarıydı. Köpeklerin yanı sıra kuşlar, kazlar, maymunlar ve hatta evcilleştirilmiş yılanlar beslenirdi. Plinius, bir çocuğun çok sevdiği yunusuyla olan dostluğunu veya ölen kuzgunu için düzenlenen cenaze törenini anlatır. Mezar taşlarında çocukların evcil hayvanlarıyla (genellikle bir köpek veya güvercin) tasvir edilmesi, bu bağın gücünü gösterir.
Okul çağına gelen çocuklar için oyun zamanı azalırdı; ancak Satürn bayramı (Saturnalia) gibi festivallerde çocuklara özel hediyeler (sigillaria – küçük figürler) verilir ve onların da eğlenceye katılmasına izin verilirdi.
Detaylı anlatım: Antik Roma İnsanlarının Günlük Yaşamı