Roma’da yaşlılık, saygı gören bir dönemdi. Yaşlılar (senex), bilgelik ve deneyim kaynağı olarak görülürdü. Senato, ‘yaşlılar meclisi’ anlamına geliyordu ve üyeleri genellikle yaşlı erkeklerdi. Yaşlılar, aile ve toplum hayatında önemli roller oynardı.
Ancak yaşlılık, aynı zamanda zorluklarla doluydu. Sağlık sorunları, ekonomik zorluklar ve sosyal izolasyon, yaşlıların karşılaştığı problemlerdi. Fakir yaşlılar, ailelerine bağımlıydı ve çoğu zaman terk edilirdi.
Emeklilik, sadece askerler için geçerliydi. Lejyonerler, 20-25 yıl hizmet ettikten sonra emekli olurdu. Emekli lejyonerler, toprak ve para (donativum) alırdı. Bu ödüller, ordunun sadakatini sağlıyordu.
Sivil hayatta emeklilik kavramı yoktu. İnsanlar, çalışabildikleri sürece çalışırdı. Ancak zenginler, yaşlandıklarında işlerini bırakıp villalarında dinlenebilirdi. Bu durum, sadece ekonomik güce sahip olanlar için geçerliydi.
Yaşlıların bakımı, ailenin sorumluluğuydu. Çocuklar, yaşlı ebeveynlerine bakmak zorundaydı. Bu sorumluluk, Roma’nın ahlaki değerlerinin bir parçasıydı. Ancak bazı yaşlılar, aileleri tarafından terk edilirdi.
Yaşlılık, Roma edebiyatında önemli bir temaydı. Cicero’nun De Senectute’si, yaşlılık üzerine yazılmış en önemli eserdi. Bu eser, yaşlılığın olumlu yönlerini vurguluyordu ve yaşlılara moral veriyordu.
Roma’da yaşlılık, sadece fiziksel bir durum değil, aynı zamanda sosyal bir statüydü. Yaşlılar, bilgelik ve deneyim kaynağı olarak görülürdü. Bu saygı, Roma’nın kültürel değerlerinin bir parçasıydı.
Detaylı anlatım: Antik Roma İnsanlarının Günlük Yaşamı