Roma mutfağının temeli; tahıl (ekmek ve lapa), zeytinyağı ve şaraptı. Bu “Akdeniz üçlüsü”, hem zenginlerin hem de fakirlerin sofrasında değişmezdi; fark, kalitede ve çeşitlilikteydi.
En ünlü ve tartışmalı Roma sosu “garum”du. Balık iç organlarının tuzlanıp güneşte fermente edilmesiyle yapılan bu keskin kokulu sos, tuz yerine hemen her yemekte kullanılırdı. Bugünün Uzak Doğu balık soslarına benzerdi.
Zenginlerin akşam yemeği (cena), egzotik ve abartılı sunumlarıyla ünlüydü. Flamingo dili, devekuşu beyni veya bal ve baharatla pişirilmiş dormouse (yediuyur faresi) gibi statü göstergesi yemekler sunulurdu.
Şarap, asla saf içilmezdi; mutlaka suyla karıştırılırdı. Saf şarap içmek, barbarlık veya ayyaşlık işareti sayılırdı. Bazen bal ve baharatlarla tatlandırılırdı (mulsum).
Fakirler içinse diyet daha basitti: “puls” adı verilen buğday lapası, sebzeler ve nadiren et. Et, genellikle kurban törenlerinden sonra halka dağıtıldığında yenirdi.
Detaylı anlatım: Antik Roma İnsanlarının Günlük Yaşamı