Ukrayna’nın Avrupa Birliği’ne yakınlaşma arzusu, sadece “Batı’ya yönelme” söylemiyle açıklanamaz; bunun ekonomik ve kurumsal bir mantığı vardır. AB, Ukrayna için pazar erişimi, yatırım ve hukuki standartlar anlamına gelir. Birçok Ukraynalı için AB, aynı zamanda yolsuzlukla mücadele ve hukuk devleti fikrinin somutlaşmış hali olarak görüldü.
Sovyet sonrası dönemde kurumların zayıflığı, Ukrayna’nın kalkınma yolunu sürekli tıkadı. AB normları, iç reformu zorlayabilecek bir çerçeve sunar: rekabet kuralları, şeffaflık, yargı reformu, kamu yönetimi standartları. Entegrasyon, burada dış politika kadar iç politika programıdır.
Elbette AB’ye yakınlaşma, Ukrayna’nın Rusya ile ilişkilerini de yeniden tanımlar. Ukrayna tarihinin birçok döneminde olduğu gibi, “iki eksen arasında” kalmak, hem fırsat hem çatışma üretir. 2013’teki kriz, bu çatışmanın ne kadar sertleşebileceğini gösterdi.
Ukrayna toplumunda AB’ye bakış bölgesel ve sınıfsal olarak farklı tonlar taşıdı; fakat Euromaidan gibi anlar, entegrasyon talebinin bir kesim için “onur” ve “gelecek” meselesine dönüştüğünü gösterdi. İnsanlar bazen ekonomik çıkar kadar, saygınlık ve güvenlik için de yön seçer.
Ukrayna’nın AB yakınlaşması, uzun bir süreç ve çoğu zaman sancılı bir pazarlıktır. Entegrasyon, sadece Brüksel’de imza atmak değil; Kiev’de kurum kurmaktır. Ukrayna’nın bu yoldaki mücadelesi, modern Avrupa’nın sınırlarında devletleşme ve kimlik tartışmalarının canlı bir örneğidir.
Detaylı anlatım: Ukrayna’nın Tarihi: Kiev Ruslarından, Bağımsızlığa ve Bugüne