Ukrayna ordusunun 2014 sonrası dönüşümü, devlet kapasitesinin en kritik alanlarından birinde gerçekleşti. 2014 krizi, ordu hazırlığı, komuta yapısı ve lojistik kapasite konularında ağır zayıflıkları görünür kıldı. Bu görünürlük, reform baskısını artırdı; çünkü güvenlik tehdidi soyut değil, somuttu.
Reformlar, sadece silah tedariki değil; eğitim, komuta-kontrol, yolsuzlukla mücadele ve savunma sanayii yönetimi gibi alanları içerir. Ordu, bir kurumdur; kurumlar ise insan ve süreçle çalışır. Ukrayna’da bu süreç, savaşın içinde yürütülmek zorunda kaldı; bu da hem hız kazandırdı hem maliyetleri büyüttü.
Gönüllü birlikler ve sivil destek ağları, 2014 sonrası dönemde savunma kapasitesinin bir parçası haline geldi. Bu durum, sivil toplumun önemini artırırken, devlet için “kurumsallaştırma” ihtiyacını da büyüttü. Savaş koşullarında spontane kapasite işe yarar; ama kalıcılık için kurala dönüşmelidir.
2022 savaşı, dönüşümün ölçek sınavı oldu: şehir savunması, uzun lojistik hatlar, teknoloji kullanımı ve uluslararası askeri destek yönetimi. Savaş, aynı zamanda bir organizasyon testidir. Ukrayna’nın ordu dönüşümü, sahadaki başarı ve kayıplarla birlikte ölçülür; tarih bunu çok sert yazar.
Ukrayna ordusunun dönüşümü, modern Ukrayna devletinin dönüşümünün bir parçasıdır. Çünkü güvenlik, kurumların ve ekonominin üzerinde bir şemsiye gibi durur. Ukrayna için ordu reformu, sadece askeri değil, varoluşsal bir devletleşme süreci haline gelmiştir.
Detaylı anlatım: Ukrayna’nın Tarihi: Kiev Ruslarından, Bağımsızlığa ve Bugüne