Yunan düşüncesinde mutluluk, hem bireysel hem de toplumsal bir kavramdı. Eudaimonia, mutluluk ve iyi yaşam anlamına geliyordu. Yunan düşüncesi, mutluluğu hem haz hem de erdem olarak görüyordu. Yunan düşüncesi, mutluluğu insanlığın en yüksek hedefi olarak görüyordu.
Yunan felsefesinde, mutluluk kavramı farklı şekillerde ele alınıyordu. Aristoteles, ‘Nikomakhos’a Etik’ adlı eserinde mutluluğu en yüksek iyi olarak görüyordu. Aristoteles, mutluluğu erdemli faaliyetlerle ilişkilendiriyordu. Aristoteles, mutluluğu hem bireysel hem de toplumsal bir değer olarak görüyordu.
Epikuros, mutluluğu haz ve acıdan kaçınma olarak tanımlıyordu. Epikuros, mutluluğu sadece bedensel haz değil, aynı zamanda zihinsel haz olarak görüyordu. Epikuros, mutluluğu sükunet (ataraxia) kavramıyla ilişkilendiriyordu. Epikuros, mutluluğu basit ve sakin bir yaşamda görüyordu.
Stoacılar, mutluluğu erdemli yaşamla ilişkilendiriyordu. Stoacılar, mutluluğu dış koşullardan bağımsız olarak iç erdemde görüyordu. Stoacılar, mutluluğu kaderi kabul etme ve akılla yaşama olarak görüyordu. Stoacılar, mutluluğu sükunet (apatheia) kavramıyla ilişkilendiriyordu.
Yunan düşüncesinde mutluluk, sadece bireysel bir kavram değil, aynı zamanda toplumsal bir değerdi. Yunan düşüncesi, mutluluğu hem kişisel gelişim hem de toplumsal uyum için gerekli görüyordu. Yunan düşüncesi, mutluluğun hem bireysel hem de toplumsal boyutunu vurguluyordu.
Yunan düşüncesinde mutluluk, modern mutluluk kavramlarını etkiledi. Yunan mutluluk kavramları, Roma düşüncesine ve modern etik düşünceye ilham kaynağı oldu. Yunan düşüncesinde mutluluk, bugün hala etik felsefede önemli bir referans noktasıdır.
Yunan düşüncesinde mutluluk, hem bireysel hem de toplumsal bir değerdi. Yunan düşüncesi, mutluluğun hem kişisel gelişim hem de toplumsal ilerleme için gerekli olduğunu vurguluyordu. Yunan düşüncesinde mutluluk, insanlığın en önemli hedeflerinden biridir.