Yunan heykel sanatı, insan vücudunun ideal tasvirini aradı. Yunan heykeltıraşları, kontrapposto (ağırlık dağılımı) tekniğini geliştirdi. Bu teknik, heykellere doğal bir duruş kazandırdı. Yunan heykel sanatı, Klasik Dönem’de (M.Ö. 5-4. yüzyıl) zirveye ulaştı.
Klasik Dönem heykeli, ideal güzellik ve orantı kavramlarına dayanıyordu. Polykleitos’un ‘Doryphoros’ (Mızrak Taşıyıcı) heykeli, ideal orantıların örneğidir. Polykleitos, ‘Kanon’ adlı eserinde ideal orantıları tanımladı. Klasik Dönem heykeli, sakin ve dengeli bir ifadeye sahipti.
Phidias, Klasik Dönem’in en büyük heykeltıraşıydı. Phidias, Parthenon’un Athena heykelini ve Zeus heykelini yaptı. Bu heykeller, altın ve fildişi kullanılarak yapılmıştı. Phidias’ın eserleri, Yunan sanatının zirvesini temsil eder.
Praksiteles, Klasik Dönem’in bir diğer önemli heykeltıraşıydı. Praksiteles, ‘Aphrodite of Knidos’ heykeliyle ünlüdür. Bu heykel, ilk çıplak kadın heykeliydi. Praksiteles, heykellere daha yumuşak ve duygusal bir ifade kazandırdı.
Helenistik Dönem heykeli, daha dramatik ve duygusal bir ifadeye sahipti. Helenistik heykel, hareket, acı ve tutku temalarını işliyordu. ‘Laocoön ve Oğulları’ heykeli, Helenistik Dönem’in en ünlü örneğidir. Bu heykel, acı ve çaresizliği güçlü bir şekilde ifade eder.
Helenistik Dönem heykeli, daha çeşitli konuları işliyordu. Yaşlılar, çocuklar ve köleler, heykel konusu oluyordu. Helenistik heykel, gerçekçilik ve duygusallık açısından Klasik Dönem’den farklıydı.
Yunan heykel sanatı, Roma heykelini ve Rönesans heykelini etkiledi. Yunan heykel prensipleri, bugün hala heykel sanatında kullanılmaktadır. Yunan heykel sanatı, ideal güzellik ve mükemmellik arayışının en büyük örneklerinden biridir.