Yunan kolonizasyonu, M.Ö. 8. yüzyıldan başlayarak Yunanistan’dan dışarıya yapılan göçlerdi. Yunan kolonizasyonu, nüfus artışı, ticaret ve siyasi çatışmalar nedeniyle gerçekleşti. Yunan kolonileri, Akdeniz ve Karadeniz’in dört bir yanına yayıldı.
Yunan kolonileri, genellikle ana şehir (metropolis) ile bağlarını koruyordu. Ancak koloniler, bağımsız şehir devletleriydi. Koloniler, ana şehirden gelen göçmenler tarafından kuruluyordu. Koloniler, ticaret ve tarım için uygun yerler seçiliyordu.
İtalya ve Sicilya, Yunan kolonizasyonunun önemli merkezleriydi. Syrakusai, Akragas ve Taras gibi şehirler, güçlü Yunan kolonileriydi. Bu koloniler, ‘Büyük Yunanistan’ (Magna Graecia) olarak biliniyordu. Bu koloniler, Yunan kültürünü İtalya’ya yaydı.
Küçük Asya (Anadolu), Yunan kolonizasyonunun bir diğer önemli merkeziydi. Miletos, Efes ve Halikarnassos gibi şehirler, önemli Yunan kolonileriydi. Bu koloniler, Yunan felsefesi ve biliminin merkeziydi.
Karadeniz kıyıları, Yunan kolonizasyonunun bir diğer önemli bölgesiydi. Byzantion (İstanbul), Sinope ve Trapezus gibi şehirler, önemli Yunan kolonileriydi. Bu koloniler, tahıl ve balık ticareti yapıyordu.
Kuzey Afrika, Yunan kolonizasyonunun bir diğer önemli bölgesiydi. Kyrene, önemli bir Yunan kolonisiydi. Bu koloni, tahıl ve hayvancılık yapıyordu. Kyrene, Yunan felsefesi ve biliminin merkeziydi.
Yunan kolonizasyonu, Yunan kültürünün yayılmasını sağladı. Koloniler, Yunan dili, sanatı ve felsefesini yaydı. Yunan kolonizasyonu, Akdeniz kültürünün şekillenmesinde kritik rol oynadı. Yunan kolonileri, bugünkü Avrupa kültürünün temelini oluşturdu.