Yunan tiyatrosu, Batı tiyatrosunun temelini oluşturur. Yunan tiyatrosu, dini festivallerden doğdu. Dionysos şerefine düzenlenen festivallerde, korolar şarkılar söylüyor ve dans ediyordu. Zamanla, bu korolara aktörler eklendi ve tiyatro doğdu.
Yunan trajedisi, insanın kaderi ve tanrılarla ilişkisini konu alıyordu. Trajedi, kahramanın yükselişi ve düşüşünü gösteriyordu. Trajedi, katharsis (arınma) kavramını ortaya çıkardı. Seyirciler, trajediyi izleyerek duygusal olarak arınıyordu.
Aiskhylos (M.Ö. 525-456), trajedinin kurucusu olarak kabul edilir. Aiskhylos, ikinci bir aktör ekleyerek diyalogu geliştirdi. ‘Oresteia’ üçlemesi, Aiskhylos’un en ünlü eseridir. Bu eser, intikam, adalet ve toplumsal düzen temalarını işler.
Sofokles (M.Ö. 496-406), trajedinin en büyük ustalarından biriydi. Sofokles, üçüncü bir aktör ekleyerek trajediyi geliştirdi. ‘Kral Oidipus’, Sofokles’in en ünlü eseridir. Bu eser, kader, bilgi ve cehalet temalarını işler.
Euripides (M.Ö. 480-406), trajedinin en yenilikçi yazarıydı. Euripides, tanrıları ve kahramanları insanlaştırdı. ‘Medea’, Euripides’in en ünlü eseridir. Bu eser, kadın psikolojisi ve intikam temalarını işler.
Yunan komedisi, toplumsal eleştiri ve mizah üzerine kuruluydu. Aristofanes (M.Ö. 446-386), komedinin en büyük ustasıydı. Aristofanes, siyasetçileri, filozofları ve toplumu eleştirdi. ‘Lysistrata’, Aristofanes’in en ünlü eseridir.
Yunan tiyatrosu, modern tiyatronun temelini oluşturdu. Bugünkü tiyatro teknikleri, Yunan tiyatrosundan gelmektedir. Yunan tiyatrosu, aynı zamanda edebiyat ve sanatın en büyük örneklerinden biridir.