Savaş öncesi bloklaşmanın hızlanmasının temel nedeni, uluslararası sistemde caydırıcılığın zayıflaması ve krizlerin çözülmeden birikmesidir. Aktörler, güvenliği tek başına sağlayamadıklarında ittifaklara yönelir; bu da blokları sertleştirir.
1930’larda revizyonist hamleler arttıkça, devletler riskleri yeniden hesapladı. Bazıları statükoyu korumak için birbirine yaklaşırken, bazıları da düzeni değiştirmek için ortak zemin aradı. İdeolojik yakınlık, bu ilişkileri kolaylaştırsa da tek belirleyici değildir; stratejik çıkarlar da ittifakları biçimlendirir.
Bloklaşma, krizlerin çözümünü zorlaştırır; çünkü taraflar geri adımı “zayıflık” olarak görme eğilimindedir. Bu ortam, yanlış hesaplama ve tırmanma riskini artırır. 1938–1939 eşiklerinde bu risk daha görünür hale geldi.
Blokların sertleşmesi, savaş başladığında çatışmanın daha geniş bir coğrafyaya yayılmasını da kolaylaştırır. Çünkü ittifaklar, bölgesel krizleri küresel çekişmeye bağlayan kanallar oluşturur.
Özetle: Bloklaşmanın hızlanması, caydırıcılığın zayıfladığı ve krizlerin çözülemediği bir ortamda güvenlik arayışının ittifaklar üzerinden yeniden kurulmasıdır.
Detaylı anlatım: II. Dünya Savaşı’nın Tarihi: Nasıl Başladı ve Sonuçlandı?