Echo, sesi kalan ama sözü kalmayan peridir. Mit, iletişimin nasıl kırıldığını ve aşkın karşılıksız kaldığında insanı nasıl silikleştirdiğini anlatır. Echo’nun trajedisi, bir canavarla değil; kendi dilinin kaybıyla ilgilidir.
Bazı anlatılarda Echo, Hera’yı oyalayıp Zeus’un kaçamaklarını gizlediği için cezalandırılır: Kendi cümlelerini kurma yeteneğini kaybeder, yalnızca başkalarının sözlerini tekrar edebilir. Bu, kimliğin dil üzerinden nasıl kurulduğuna dair sert bir metafordur: Dil gidince benlik de dağılır.
Narcissus’a aşık olur ama kendini ifade edemez. Narcissus onu reddeder. Echo, giderek erir ve geriye yalnızca yankı kalır. Echo’nun bedeni yok olur, sesi doğada kalır: dağlarda yankılanan sesler, mitin fiziksel açıklamasına dönüşür.
Echo miti, aşkın romantik bir yücelik değil; bazen yok edici bir yoksunluk olduğunu gösterir. Ayrıca “duyulmak” ile “anlatmak” arasındaki farkı vurgular: Echo duyulur ama kendini anlatamaz.
Bu yüzden Echo, modern dünyada da güçlüdür: Sesini tekrar eden ama kendi sözünü kuramayan birey, propaganda altında ezilen ses, sosyal medyada yankılanan cümleler… Echo, iletişim çağında bile varlığını koruyan bir trajedi arketipidir.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi