Batı Ukrayna’nın (özellikle Galiçya/Lviv çevresi) Habsburg yönetiminde kalması, Ukrayna kimliğinin modernleşme sürecinde belirgin bir ayrışma yarattı. Habsburg İmparatorluğu, çok uluslu bir yapıydı ve yerel kimliklerin pazarlık alanları farklıydı. Bu ortam, Ukraynaca kültürel hareketlerin daha farklı kanallar bulmasına imkan verdi.
Galiçya’da Yunan Katolik geleneğin güçlenmesi, dini kimlik ile ulusal kimlik arasında özgün bir bağ kurdu. Kilise, eğitim ve yayıncılık alanında bir taşıyıcı kuruma dönüştü. Bu nedenle Batı Ukrayna’da ulusal bilinç, çoğu zaman dini kurumlar ve yerel sivil ağlar üzerinden yayıldı.
Habsburg reformları ve sınırlı temsil mekanizmaları, siyasi mobilizasyon için bir “oyun alanı” sağladı. Bu, mükemmel bir özgürlük değildi; ama Rus İmparatorluğu’na kıyasla farklı bir hareket alanı vardı. Kimlik siyaseti, bazen en küçük fırsat boşluklarında büyür.
Bu farklılaşma, 20. yüzyıl krizlerinde daha görünür hale geldi. Birinci Dünya Savaşı, imparatorlukların çözülüşü ve yeni devlet denemeleri; Galiçya ile doğu bölgeleri arasında farklı beklentiler doğurdu. Aynı “Ukrayna” fikri, farklı siyasi tecrübelerle konuşmaya başladı.
Bugün Ukrayna’nın bölgesel hafızaları anlaşılırken Galiçya deneyimi özellikle önemlidir. Batı Ukrayna’nın Avrupa kurumlarıyla daha erken teması, siyasi dilin ve toplumsal örgütlenmenin tonunu etkiledi. Bu, modern Ukrayna’nın çok merkezli kimliğinin tarihsel köklerinden biridir.
Detaylı anlatım: Ukrayna’nın Tarihi: Kiev Ruslarından, Bağımsızlığa ve Bugüne