Yunan astronomisi, gökyüzünü gözlemlemeye ve yıldızları haritalamaya odaklandı. Yunan astronomları, gözlem ve matematik kullanarak gök cisimlerinin hareketlerini inceledi. Yunan astronomisi, modern astronominin temelini oluşturdu.
Hipparkhos (M.Ö. 190-120), Yunan astronomisinin en önemli isimlerinden biriydi. Hipparkhos, yıldız kataloğu hazırladı ve yıldızların hareketlerini inceledi. Hipparkhos, ekinoks presesyonunu keşfetti. Hipparkhos’un çalışmaları, modern astronomi için önemlidir.
Eratosthenes (M.Ö. 276-194), Dünya’nın çevresini hesapladı. Eratosthenes, güneş açılarını kullanarak Dünya’nın çevresini ölçtü. Eratosthenes’in hesaplaması, modern ölçümlere çok yakındı. Eratosthenes’in keşfi, bilimsel yöntemin gücünü gösterir.
Aristarkhos (M.Ö. 310-230), güneş merkezli evren teorisini önerdi. Aristarkhos, Dünya’nın Güneş etrafında döndüğünü savundu. Aristarkhos’un teorisi, zamanının çok ilerisindeydi. Aristarkhos’un teorisi, Kopernik’e ilham kaynağı oldu.
Ptolemy (M.S. 100-170), Yunan astronomisinin son büyük temsilcisiydi. Ptolemy, ‘Almagest’ adlı eserinde, dünya merkezli evren teorisini detaylandırdı. Ptolemy’nin teorisi, Orta Çağ’a kadar astronomi teorisinin temelini oluşturdu. Ptolemy’nin çalışmaları, modern astronomi için önemlidir.
Yunan astronomisi, gözlem araçları geliştirdi. Yunan astronomları, güneş saatleri, su saatleri ve gözlem araçları kullanıyordu. Yunan astronomisi, matematik ve gözlemi birleştiriyordu.
Yunan astronomisi, modern astronominin temelini oluşturdu. Yunan astronomi eserleri, Orta Çağ’da Arapça’ya çevrildi ve Avrupa’ya geri döndü. Yunan astronomisi, bilimsel gözlem ve matematiksel analiz arayışının önemli bir örneğidir.