Echo, sesi kalan ama sözü kalmayan peridir. Mit, iletişimin nasıl kırıldığını ve aşkın karşılıksız kaldığında insanı nasıl silikleştirdiğini anlatır. Echo’nun trajedisi, bir canavarla değil; kendi dilinin kaybıyla ilgilidir.
Bazı anlatılarda Echo, Hera’yı oyalayıp Zeus’un kaçamaklarını gizlediği için cezalandırılır: kendi cümlelerini kuramaz, yalnızca başkalarının sözlerini tekrar eder. Bu, kimliğin dil üzerinden nasıl kurulduğuna dair sert bir metafordur. Dil gidince benlik de dağılır.
Echo, Narcissus’a aşık olur ama kendini ifade edemez. Narcissus onu reddeder. Echo giderek erir ve geriye yalnızca yankı kalır. Doğada yankılanan sesler, mitin fiziksel açıklamasına dönüşür: dağların yankısı bir trajedinin kalıntısıdır.
Echo miti, aşkın her zaman yücelik değil; bazen yok edici bir yoksunluk olduğunu gösterir. Ayrıca “duyulmak” ile “anlatmak” arasındaki farkı vurgular: Echo duyulur ama kendini anlatamaz. Bu, modern çağın iletişim paradokslarına da yakındır.
Echo arketipi bugün de yaşar: kendi sözünü kuramayan, sadece yankı olan sesler… Mitoloji, yankının arkasında kaybolan benliği çok erken bir tarihte görmüştür.
Detaylı anlatım: Mitolojik Karakterlerin Listesi