Ukrayna kimliği, tek bir kökten veya tek bir tarih çizgisinden doğmadı; farklı imparatorlukların, dinî geleneklerin ve bölgesel tecrübelerin kesişiminde şekillendi. Kiev Rus mirası, Kazak hafızası, Litvanya-Polonya dönemi ve Rus İmparatorluğu tecrübesi; kimliğin farklı katmanlarıdır. Ukrayna’nın kimliği, bu katmanların birbirine sürtünmesinden doğan bir enerjidir.
Dil, kimlik inşasında merkezi bir rol oynadı çünkü dil, eğitim ve kamu kurumları üzerinden toplumun geleceğini belirler. 19. yüzyıldaki kısıtlamalar, Ukraynaca’yı sadece iletişim aracı olmaktan çıkarıp bir “direniş sembolü”ne dönüştürdü. Böylece dil, politik bir cephe haline geldi.
Din ve kilise kurumları da kimliğin taşıyıcılarından oldu. Ortodoks geleneğin farklı merkezlerle ilişkisi, Yunan Katolik miras ve bölgesel dini pratikler; Ukrayna’yı kültürel olarak da çok merkezli yaptı. Dini aidiyet, çoğu zaman siyasi aidiyetle birlikte konuştu.
Sınır ülke deneyimi, Ukrayna’nın tarihini sürekli “yön seçme” baskısı altında bıraktı. Doğu ve Batı arasındaki hat üzerinde olmak, bazen köprü, bazen cephe olmak demektir. Ukrayna tarihinde devlet projeleri, çoğu zaman dış güçlerin rekabetiyle aynı anda yürümek zorunda kaldı; bu da kurumların kırılganlığını artırdı.
Bugün Ukrayna kimliği üzerine tartışmalar, tarihin güncel hale gelmesidir. Ukrayna kimliği, sadece geçmişin toplamı değil; bugün verilen mücadelelerin de dili. Kimlik, tarihten gelir ama geleceğe doğru kurulur; Ukrayna bunu en ağır bedellerle öğrenen ülkelerden biri oldu.
Detaylı anlatım: Ukrayna’nın Tarihi: Kiev Ruslarından, Bağımsızlığa ve Bugüne